Ντέιβιντ Μπέκαμ: Ένας παιχταράς με στυλ!

Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, προσωπικά, είναι από τους αγαπημένους μου παίκτες όλων των εποχών. Συνεπώς, δύσκολο να είμαι αντικειμενικός.

Μιλάμε, άλλωστε, για έναν “ζωντανό θρύλο” του αγγλικού και του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Έναν, από τους πιο επιδραστικούς παίκτες στην ιστορία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Με τη φανέλα, των “κόκκινων διαβόλων”, κατέκτησε 6 πρωταθλήματα Αγγλίας, 2 κύπελλα, ένα Τσάμπιονς Λιγκ και ένα διηπειρωτικό. Σε 388 συμμετοχές, είχε 85 γκολ και 109 ασίστ. Μεγαλύτερη κληρονομιά του όμως, η τεχνική και οι “σουτάρες του που έσκιζαν τα αντίπαλα δίχτυα”.

Ο Μπέκαμ υπήρξε μέλος και των “υπερηχητικών γκαλάκτικος”(Ρεάλ Μαδρίτης), των Ζιντάν, Κάρλος, Φίγκο και των υπολοίπων. Αν και ατομικά, ο Άγγλος ήταν αξιοπρεπέστατος, όχι όμως στα επίπεδα απόδοσής του στο Μάντσεστερ, κατέκτησε με τη “βασίλισσα”, μόλις ένα πρωτάθλημα Ισπανίας και ένα Σούπερ Καπ.

Το πέρασμά του από τις ΗΠΑ και την Παρί

Από το 2009 και ύστερα, ο Μπέκαμ, με εξαίρεση ένα μικρό πέρασμα από τη Μίλαν, “λατρευόταν σαν Θεός” στο Λος Άντζελες, από τους οπαδούς των Γκάλαξι. Κατέγραψε 124 συμμετοχές, έπαιξε καλό ποδόσφαιρο, αλλά κατακρίθηκε και πολύ. Κυρίως, από ανθρώπους που τον φθόνησαν, θα πω εγώ. Άνθρωποι, οι οποίοι τον χαρακτήριζαν πλέον ως μια “φιγούρα” του Χόλιγουντ και όχι ως ποδοσφαιριστή. Ε και; Μαγκιά του! Για εμένα δεν είναι έτσι, γιατί στην Αμερική “τίμησε” τη φανέλα των Γκάλαξι δεόντος. Αλλά και έτσι να ήταν, μιλάμε για έναν από τους μεγαλύτερους “μύθους” της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Δηλαδή, για κάποιον, ο οποίος με βεβαιότητα “ακούμπησε το ποδοσφαιρικό μεγαλείο”. Συνεπώς, λίγος σεβασμός δε βλάπτει.

Το 2013, έκλεισε την καριέρα του, πλάι στο Ζλάταν Ιμπραίμοβιτς στη Παρί Σεν Ζερμέν. Αποσύρθηκε, μάλιστα ως σωστός “Sir”, με 15 συμμετοχές και την κατάκτηση του πρωταθλήματος Γαλλίας.

Κλείνοντας, δε θα μπορούσαμε, να μην αναφερθούμε στην πορεία του, στην αγαπημένη του εθνική Αγγλίας. Με τη φανέλα των “λιονταριών”, αγωνίστηκε με πάθος και υπερηφάνεια 115 φορές παρακαλώ! Δυστυχώς, μια εθνική διάκριση δεν ήρθε ποτέ και αυτό πάντα θα τον “πληγώνει”.