Η τραγικότητα του Άνακιν Σκάιγουοκερ...

Ποιός θα το έλεγε πως ένας ήρωας από μια σειρά ταινιών με φωτόσπαθα και διαστημόπλοια, θα είχε ομοιότητες με τους τραγικούς ήρωες του Σαίξπηρ; Και όμως!

Ο Άνακιν Σκάιγουοκερ, είναι η προσωποποίηση του έκπτωτου αγγέλου. Ο άνθρωπος, ο οποίος φοβόταν τόσο πολύ, να χάσει όλους, όσους αγαπάει, που ο φόβος του αυτός, ήταν εκείνος, που τελικά τον οδήγησε στο να μείνει μόνος του. Φταίει όμως απόλυτα ο ίδιος; Πιστεύω πως όχι.

Ο σπουδαίος αυτός ήρωας, το "πρωτοπαλίκαρο" των Τζεντάι, θα έδινε και τη ζωή του, για αυτούς που αγαπάει. Τη μητέρα του, τον δάσκαλό του, τη γυναίκα του, τη μαθήτρια του και τα λοιπά... Αυτοί όμως τον κατάλαβαν ποτέ βαθύτερα; Τον αγάπησαν με τον ίδιο τρόπο; Μήπως τον ήθελαν στη ζωή τους, αλλά περιορίζοντας την αληθινή του φύση; Αυτή την ένταση που τον διακρίνει σε όλα. Πέρα από τη μητέρα του, η οποία όντως θυσιάστηκε για εκείνον. Όλοι οι υπόλοιποι τον αγάπησαν με την ίδια ανιδιοτέλεια, που τους αγάπησε αυτός;

Αν το δούμε ξεχωριστά, θα δούμε πως ο δάσκαλός του, ο Όμπι Γουάν, δεν έδωσε ποτέ σημασία στα βαθύτερα άγχη του,( στα όνειρα, όπου ο Άνακιν είδε τη μητέρα του και την Πάντμε να πεθαίνουν). Πολλές φορές, πήρε το μέρος του συμβουλίου των Τζεντάι, αντί για του Άνακιν, ο οποίος τον είχε ως πατρική φιγούρα. Όσον αφορά τη μαθήτρια του Άνακιν, την Ασόκα, αυτή με το που αδικήθηκε από το συμβούλιο, έφυγε από τις ζωές όλων. Έφυγε για δικούς της λόγους, αλλά άφησε "ολομόναχο" το δάσκαλό της, ο οποίος την είχε ως μικρή του αδερφή. Τέλος, η Πάντμε, η γυναίκα του, ποτέ δεν "αποδέχθηκε" τη "σκοτεινή του φύση" και τον αληθινό του χαρακτήρα. Σαφώς και τον αγαπούσε, αλλά ήταν φανερό, πως δεν ήταν η ζωή της ο Άνακιν. Αντιθέτως, για εκείνον η Πάντμε ήταν τα πάντα. Στην προσπάθειά του, να τη σώσει, δέχθηκε τις επιρροές του Νταρ Σίντιους και μετατράπηκε στον "τερατόμορφο" Νταρθ Βέιντερ.

Συνεπώς, ο άνθρωπος, ο οποίος έδινε αγάπη, όσο κανείς, τα έχασε όλα για αυτόν ακριβώς τον λόγο... Διότι υπήρξε τόσο βαθιά δοτικός, όπου η ανάγκη του, να πάρει πίσω το ίδιο, τον ώθησε στην σκοτεινή πλευρά και στο να υποφέρει για 22 χρόνια, κατακρεουργημένος σωματικά αλλά και ψυχικά.

Ο άνθρωπος, ο οποίος πραγματικά του έδειξε, πως τον αποδέχεται για ακριβώς αυτό, που είναι, ήταν ο γιος του, ο Λουκ. Ο Λουκ είδε το καλό μέσα στον αδίστακτο Βέιντερ και τον έφερε πίσω στο "φως".

Η ιστορία του Άνακιν Σκάιγουοκερ, είναι "τροφή για σκέψη". Μας διδάσκει, πως ίσως ο κακός της υπόθεσης, δεν είναι, παρά ο καλός, ο οποίος δυστυχώς καλό δεν είδε...

Υ.Γ. Όλα τα παραπάνω, δεν αναιρούν τις "θηριωδίες" που διέπραξε ως Νταρθ Βέιντερ.