Γιατί ο Τόμας Σέλμπι είναι ο πιο εμβληματικός χαρακτήρας στην ιστορία της TV;

Η απάντηση είναι πολύ απλή. Γιατί λατρεύει και μισεί ταυτόχρονα τον εαυτό του. Ξέρει πως είναι κάτι ξεχωριστό, πως είναι ο καλύτερος από όλους, αλλά ταυτόχρονα απεχθάνεται αυτό που είναι. Παράλληλα με την υπέρμετρη αυτοπεποίθησή του, κρύβει έναν άνθρωπο βαθιά ανασφαλή μέσα του. Αυτό το χαρακτηριστικό του είναι, που μας κάνει να δενόμαστε μαζί του ως τηλεθεατές.

Ναι μεν είναι ένας πανέξυπνος και πετυχημένος επιχειρηματίας, αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν είναι χαρούμενος. Ναι μεν όλοι τον θαυμάζουν, αλλά εκείνος δε μπορεί να το νιώσει αυτό. Θεωρεί απλώς πως κάνει το καθήκον του, το οποίο στο μυαλό του είναι, να ξεχωρίζει. Το ίδιο του το μυαλό, δε του επιτρέπει, να χαρεί αυτό που είναι.

Στην πραγματικότητα υπήρξε ευτυχισμένος μόνο πλάι στην Γκρέις. Είναι ο μόνος άνθρωπος, που τον αποδέχθηκε αληθινά για όλο αυτό που είναι και δε φοβήθηκε το σκοτάδι του. Τον αγάπησε για κάθε του πτυχή, ακόμα και αυτές που ο ίδιος ο Σέλμπι, δεν αγάπησε ποτέ στον ίδιο. Ήταν η πρώτη φορά, που η άγρια φύση του, βρήκε έναν άνθρωπο, να την τιθασεύσει. Να της βγάλει κάτι το στοργικό. Ήταν η πρώτη φορά που ο Σέλμπι, δε νοιαζόταν μόνο για τον εαυτό του.

Με το θάνατο της Γκρέις, "πέθανε" και εκείνος. Γνώριζε πολύ καλά, πως κανείς άλλος δε θα τον αγγίξει ποτέ τόσο πολύ και κυρίως δεν θα τον αποδεχθεί. Η ιστορία του Σέλμπι, μας δείχνει περίτρανα, πως ακόμα και ο πιο αφοσιωμένος στο έργο του άνθρωπος, αυτό που επιζητά στην τελική, όσο σκληρός και αν φαίνεται είναι αγάπη και κατανόηση. Στην πραγματικότητα, δεν τα έχει καλά με τον εαυτό του, χωρίς αυτά. Εξάλλου, οι απόπειρες αυτοκτονίας του, δείχνουν ακριβώς αυτό. Ο ηγέτης των Πίκι Μπλάιντερς δεν είναι η προσωποποίηση της δύναμης, που φαινομενικά θα νόμιζε κάποιος. Είναι ένας άνθρωπος με βαθύ πόνο και στην ουσία ιδιαίτερα συναισθηματικός. Όλη αυτή η πολυπλοκότητα του χαρακτήρα του είναι, που τον κάνουν, να ξεχωρίζει στην ιστορία της τηλεόρασης.