Νταβίντ Βίγια, μου λείπεις!

Το συγκεκριμένο κείμενο είναι σαν μια επιστολή αγάπης, προς έναν από τους πιο μάγκες ποδοσφαιριστές των τελευταίων ετών.

Ήδη από τα πρώτα του “βήματα” σε Σαραγόσα και Χιχόν, ο Βίγια έδειχνε πως είναι κάτι το ξεχωριστό, κάτι το ασυνήθιστο. Ένας επιθετικός, με έφεση στο σκοράρισμα, αλλά και υπέροχη τεχνική και με συμμετοχή στο σύνολο του παιχνιδιού της ομάδας του. Όλα αυτά, έκαναν την Βαλένθια, να “κινηθεί” για την απόκτησή του.

Στις “νυχτερίδες” ο Βίγια έγινε “θρύλος”. Σκόραρε 129 φορές και οδήγησε την ομάδα του σε πολύ καλές πορείες. Ήταν φανερό, πάντως, πως ο Ισπανός ήταν για το ακόμα παραπάνω επίπεδο. Στη Βαλένθια ξεχώριζε σαν τη “μύγα μες το γάλα”. Έτσι, το 2010 ήρθε η μεγάλη μεταγραφή στην Μπαρτσελόνα.

Την πρώτη του χρονιά στο Καμπ Νου, ο Βίγια έγινε μέλος του απίστευτου συνόλου της Μπάρτσα. Μαζί με τους Μέσι, Τσάβι, Ινιέστα και Πέδρο “οδήγησαν” την ομάδα τους στην κατάκτηση του ισπανικού πρωταθλήματος και του Τσάμπιονς Λιγκ. Η σεζόν 2010-2011 ήταν “ονειρική”, τόσο για τον Βίγια, όσο και για τους “μπλαουγκράνα” στο σύνολο. Οι επόμενες χρονιές ήταν ζόρικες, κυρίως λόγω των συχνών τραυματισμών. Αυτό όμως, δεν του “απαγόρευσε”, να πραγματοποιήσει και άλλες σπουδαίες εμφανίσεις με την Μπαρτσελόνα.

Η μεταγραφή στην Ατλέτικο και τα…τελευταία ένσημα

Το 2013, η Ατλέτικο Μαδρίτης έψαχνε έναν δεύτερο “πυλώνα” στο πλάι του Ντιέγκο Κόστα. Ο έμπειρος Βίγια ήταν ακριβώς αυτό, που έψαχνε. Ο τύπος σκόραρε, μοίρασε, καθοδήγησε και συνεργάστηκε άψογα με τον “σεληνιασμένο” Κόστα, εκείνης της εποχής. Επομένως, η κατάκτηση της La Liga και η συμμετοχή στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, ήταν το επιστέγασμα μιας εξαιρετικής χρονιάς. Μετά την Ατλέτικο, ο Βίγια πέρασε για τα τελευταία “ένσημα”, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Στη Νιου Γιορκ Σίτι “λατρεύτηκε”, όσο ελάχιστοι Ευρωπαίοι στο MLS. Σκόραρε 80 γκολ σε 120 εμφανίσεις.

Αναφορικά με το “κεφάλαιο” της εθνικής Ισπανίας, τι να πω; Ο Βίγια και εκεί, έγινε “μύθος”. Σε 98 συμμετοχές με το εθνόσημο είχε 59 γκολ. Μάλιστα, ήταν πραγματικά καθοριστικός, τόσο στην κατάκτηση του ευρωπαϊκού το 2008, όσο και σε αυτή του μουντιάλ το 2010. Συνεπώς, ο Ισπανός τα “σάρωσε” όλα. Δεν άφησε τίποτα, ούτε σε συλλογικό, αλλά ούτε και σε εθνικό επίπεδο. Μακάρι να υπήρχαν στις μέρες μας, ακόμη παιχταράδες σαν και αυτόν…