Living Legends

Ίσως είναι οι δύο καλύτεροι ηθοποιοί όλων των εποχών. Κάποιοι θα διαφωνήσουν, αλλά πολλοί θα ταχθούν υπέρ αυτής της άποψης πανηγυρικά. Ο Αλ Πατσίνο και ο Ρόμπερτ Ντενίρο, όσα χρόνια και αν περάσουν, θα έχουν μια άσβεστη κληρονομιά.

Εδώ και δύο χρόνια άρχισα ουσιαστικά, να εκτιμάω το έργο τους. Εξάλλου, δεν ήμουν αρκετά ώριμος, για να αντιληφθώ πλήρως τις ταινίες τους και μάλλον δεν είμαι ακόμα. Όπως και να έχει, παρακολουθώντας τες, δε βλέπω μόνο δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς, αλλά και διάφορες καταστάσεις, που περιγράφουν διάφορους χώρους και χρόνους. Το οργανωμένο έγκλημα, ο πόλεμος στο Βιετνάμ, μοναχικοί άνθρωποι με ψυχικές ασθένειες, αλλά και κωμικές καταστάσεις, έχουν περάσει από την οθόνη μου με εκείνους πρωταγωνιστές. Αυτό, διότι μπορούν να ενσαρκώσουν με άνεση οτιδήποτε τους ζητηθεί.

Συνοπτικά οι αγαπημένες μου ταινίες του Πατσίνο είναι οι εξής: Η τριλογία του “Νονού”, το “Scarface”, το ” Dog’s day afternoon, το “Άρωμα γυναίκας”, το “Insomnia”, το “Carlito’s way”, το “Ντόνι Μπράσκο” και αρκετές ακόμα. Από την άλλη αναφορικά με τα έργα του Ντενίρο, προτιμώ: Το “Νονό νούμερο 2”, τον “Ταξιτζή”, τον “Ελαφοκυνηγό”, το “Καζίνο”, το “Goodfellas”, το “Ακρωτήρι του φόβου”, το “Bronx Tale” και από κωμωδίες το “Γαμπρό της συμφοράς”. Όσοι τους γουστάρουν σαν εμένα, δε γίνεται να χάσουν το “Heat” και τον “Ιρλανδό”, όπου οι δύο θρύλοι, αλλά και πολύ καλοί φίλοι, παραδίδουν παρέα μαθήματα υποκριτικής.

Η αλήθεια είναι, πως αμφότεροι μου προκαλούν δέος και τον απόλυτο θαυμασμό. Ο καθένας βλέπει ό,τι θέλει και τον κάνει, να νιώθει ωραία. Ωστόσο, νομίζω πως οι νεότεροι, παιδιά της γενιάς μου, αλλά και μικρότεροι, αξίζει να δώσουν μια ευκαιρία σε αυτά τα κλασικά έργα του κινηματογράφου. Δεν είναι απλώς διασκεδαστικά, αλλά περνούν και μηνύματα, όπως ακριβώς ένα πολύ καλό βιβλίο!