Jaws

Τα “σαγόνια του καρχαρία” του Σπίλμπεργκ κυκλοφόρησε το 1975. Ωστόσο, θα είναι πάντα μπροστά από την εποχή του. Για αυτό άλλωστε λατρεύεται ακόμα και σήμερα.

Πρόκειται για ένα από τα πιο καλά και δυνατά θρίλερ όλων των εποχών. Πολλοί είναι εκείνοι, οι οποίοι απέκτησαν φοβία για τη θάλασσα ύστερα από τη θέασή του. Οι καρχαρίες, όπως και οι επιθέσεις τους είναι κάτι το αληθινό. Εκεί έγκειται και η τεράστια επιρροή της ταινίας στο κοινό. Σίγουρα, ο καρχαρίας στο “Jaws” παραείναι τεράστιος και ανίκητος, αλλά όλο το κλίμα περιέχει στοιχεία ρεαλισμού. Δεν έχει τα τρομερά “Jumpscares” ή την τρελή βία (με εξαιρέσεις σαφώς), αλλά είναι πολύ αποτελεσματικό, στο να σε καθηλώσει.

Ένα άλλο πολύ όμορφο στοιχείο της ταινίας είναι η σημασία, που δίνει στη φιλία. Η τριάδα, η οποία κυνηγάει τον καρχαρία μοιάζει αταίριαστη στην αρχή. Όσο οι πρωταγωνιστές δένονται όμως και μοιράζονται πράγματα για τη ζωή τους, αναπτύσσουν κατανόηση και συμπάθεια ο ένας για τον άλλον. Είναι αρκετά κωμικοτραγικό, πως αυτό συμβαίνει σε μια αποστολή, ιδιαίτερα επικίνδυνη. Στη προσπάθειά τους δηλαδή, να σκοτώσουν το κήτος, το οποίο τρομοκρατεί εκείνη την περίοδο το νησί.

Η μουσική, η σκηνοθεσία, η υποκριτική, αλλά και τα πρακτικά εφέ ( ο καρχαρίας είναι εντυπωσιακός), καθιστούν το συγκεκριμένο έργο του Σπίλμπεργκ διαχρονικό. Είναι σίγουρα μία από τις ταινίες, που αξίζει κάποιος να έχει δει έστω μία φορά!